[ ألْمَغْرُورُ فِى الدُّنْيا مِسْكينٌ وَفِى الآخِرَةِ مَغْبُونٌ ؛ لِأنَّهُ باعَ الأفْضَلَ بِالأدْنى ] صفت غرور غرور ، از صفات بسيار ناپسند و از رذايل اخلاقى و سيّئات نفسانى است . غرور ، حالتى است در وجود انسان كه از بينش غلط او نسبت به مظاهر زندگى و امور دنيايى و مادّى پيدا مىشود و گاهى هم محصول غفلت انسان از واقعيت‌هاى الهيّه است كه بر اثر كثرت كار مادى و توسعه يافتن مال و زر و زيور پديدار مىگردد و در هر صورت رابطهء انسان با حق و توجّه او به آبادى آخرت قطع مىگردد و علّت شقاوت دنيا و آخرت و خرابى خانهء سعادت مىشود . كتب لغت لغت مغرور را اين چنين معنا مىكنند : مغرور ، يعنى فريب خورده ، كسى كه به باطل چشم طمع دوخته ، آن كس كه فريفته شده . با توجه به آيات و روايات و نظر محققان لغت ، مغرور كسى است كه فريفتهء دنيا و ظاهر زندگى و مال و اولاد و مقام و رياست و علم و شهرت و شكم و شهوت شده به اين امور آن چنان دل بسته و فريفته شده كه گويى حيات و زندگى همين است و هميشه بر اين منوال جارى است و آنچه از دنيا در دست اوست براى او هميشگى است ، در حالى كه روزى چشم باز مىكند و به اين حقيقت متوجّه مىشود كه هر چه در اختيارش بوده ، از دنيا و زر و زيور و مال و اولاد و مقام و رياست و شكم